Nieuws

HomeRecensieTradities combineren?

Tradities combineren?

Door Wim de Bruin

Hemelhoog is op 14 mei gepresenteerd! Als Confessionele Vereniging dragen we met een vijftigtal klassieke en fonkelnieuwe kerkliederen bij aan de liederenschat van HEMELHOOG. De ondertitel van de bundel luidt: ‘Protestants Evangelische Liedbundel’. Daaruit spreekt de pretentie twee grote (lied)tradities te combineren of zelfs te verenigen. Daarover in dit stukje meer… 

In het Nederlandse taalgebied worden de begrippen ‘protestants’ en ‘evangelisch’ vaak als tegenstelling gebruikt. We kennen allemaal wel voorbeelden van kerkelijk leven die zo’n tegenstelling lijken te rechtvaardigen. Zo roept de term ‘evangelisch’ bij sommigen de associatie op van super-individualistische, puur op beleving en gevoel gerichte gelovigen met een eenzijdig fixatie op spectaculaire Geestesgaven. Ook het woord ‘protestants’ roept bij menigeen duidelijke (voor)oordelen op. Bijvoorbeeld de gedachten aan een langzaam uitstervende vorm van traditioneel, leerstellig en onbezield christendom, dat de slag om nieuwe generaties voorgoed heeft gemist. Naar de onderscheiden liedtradities toe zijn de meningen dan vervolgens snel door vertaald.

De werkelijkheid ligt – gelukkig – heel wat genuanceerder. Inderdaad ademen veel zogenaamde evangelische liederen een zekere ‘ik-gerichtheid’. Soms gaat dat ver, mij ook wel eens te ver. Maar terecht wees iemand mij er op dat de ‘ik-vorm’ en de persoonlijke relatie tussen de gelovige en God in vele psalmverzen en traditionele gezangen eveneens overheersen. En door de jaren heen heb ik leren ontdekken dat de meer evangelische genres ook heel andere, liederen kent, waaronder prachtige collectieve (gemeenschaps)liederen. Denk alleen aan het nog steeds mooie ‘Samen in de naam van Jezus’, dat in vele gemeenten graag wordt gezongen.

Waardevol vind ik het ook te merken dat evangelische christenen in onze Protestantse kerk in toenemende mate het belang lijken te erkennen van meer beschrijvend-belijdende liederen in de kerkdienst. Liederen die wat minder eenzijdig ‘mijn liefde voor God en mijn lofprijzing tot God’, maar meer ‘Gods grote heilsdaden voor ons/mij’ uitzingen. Dat laatste zou je een typische eigenschap van het  klassieke, protestantse kerklied kunnen noemen. In mijn eigen kerkelijke gemeente, waar ik met christenen van heel diverse pluimage mag optrekken, merk ik steeds meer dat we hier niet langer in termen van tegenstelling, maar van aanvulling en verrijking mogen denken. Als confessioneel gevormd christen en predikant mag ik me laten uitdagen door –overigens heel diverse – lliederen uit evangelicale tradities. Ze bepalen me bij oer-bijbelse – en bij mij/ons teveel ondergesneeuwde – waarden als aanbidding, aanroeping van de Geest en het verstilde gebed. Tegelijk heb ik als ‘oer-protestant’ ook een liederenschat te bieden, waarmee ik – simpel gezegd – mijn evangelische broeder en zuster mag bewaren voor het gevaar van een gevoelssubjectivisme, omdat het fundament van wat God heeft gedaan en doet te weinig aanwezig is.

Protestants en evangelisch: een mooie mix dus. En zeer bruikbaar als aanvulling op het Nieuwe Liedboek (2013) of als actuele opvolger van de Evangelische Liedbundel. Van harte hoop ik dat vele gemeenten er met vreugde en bezieling uit zullen zingen!

Leave a Comment

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.